Het was een mooie dag. Je weet wel, zo’n dag waarbij je lekker warm binnen zit met de kachel aan en ineens opmerkt dat de wereld uitnodigend voor je raam staat. De zon belde nog nét niet aan met de vraag of ik buiten kwam spelen, maar om haar heen kon ik ook niet. Ze gaf me de kriebels. De lentekriebels!

 

Zonder handschoenen en sjaal besloot ik goedgemutst met de honden wat brieven te gaan posten: drie honden, formaat middel en twee brieven, formaat A4. 

 

Nog niet van de oprit af zaten de drie lijnen van de honden uit enthousiasme dusdanig in de war dat er een pauze moest worden ingelast zodat het spelletje moeder-moeder-we-zitten-in-de-knoop kon worden beëindigd. Gevat door de lentekriebels (en de brieven die niet mochten vallen) kon het me allemaal niet schelen. 

 

We raakten uit de knoop en waren enige meters op stap toen de eerste hond besloot een keutel te parkeren midden op het trottoir. Niet netjes. Keutels horen niet op een trottoir. Uit mijn kontzak toverde ik een geparfumeerd hondenpoepzakje (met de geur heb ik een poep-associatie) en vakkundig stopte ik de nog warme drollen in het zakje. Een knoop leggen ging moeilijk met drie honden en twee brieven in mijn handen, maar een prullenbak zou gauw volgen, wist ik. 

 

Terwijl ik de boel weer op orde had, de brievenbus in de verte zag en genoot van m’n snuffelende, dapper stappende hondjes in de lentezon besloot hond twee óók haar behoefte te gaan doen, eveneens te midden van ’t trottoir maar ietwat spectaculairder: al wandelend. Wederom stopte ik de drollen in een poepzakje en zo liepen we verder:

 

Twee handen, drie honden, twee brieven en idem dito zakjes poep. Ik dacht even hoe ik dacht aan wat de mensen wel niet moesten denken, het gebeuren was verre van elegant… ’t moest er wel heel onhandig uit zien. Maar die wie ik tegenkwam groette vriendelijk en ik groette vriendelijk terug. Lente!

 

We kwamen aan bij de brievenbus en mijn trouwe viervoeters bleven netjes staan. Inmiddels weten ze dat ik moeite heb met ‘streekpost’ en ‘overige bestemmingen’ (denk ik) en weten ze dat ik daar altijd weer even over na moet denken. De verleiding was groot de poepzakjes er ook in te stoppen, maar het bleef bij het deponeren van de brieven waarna ik door de rebelse gedachte aan poepzakjes in een brievenbus glimlachend verder liep.

 

Hond drie moest ook en deed dat netjes op het gras. Ook haar drolletje deed ik doen verdwijnen in een geparfumeerd poepzakje. Drolletje ja, een kleintje. Niet poepzakje-vullend en dus besloot ik er ook wat koude drollen in te stoppen, het was immers lente en we liepen in het park en daar liggen veel koude drollen om in zo’n zakje te stoppen. Waarom niet, dan hè?

 

Met drie honden en drie volle poepzakjes vervolgde ik mijn weg. Bij de prullenbak stopten we en hoorden we hoe poep, verpakt in een knisperend zakje al vallend op ijzer klinkt: zijn plof is dof. 

 

Eindelijk had ik slechts drie honden aan de lijn! Geen brieven meer en ook geen poepzakjes, maar hond één moest nog een keer. Het was ook al even geleden dat ‘ie wat gedaan had en we waren al een poosje op stap. Gelukkig konden we nog even gauw weer terug naar de prullenbak om ook dat op te ruimen. Zo konden we ook nog even opnieuw die doffe plof horen.

 

Tevreden liepen we verder. Geen koude handen, geen koude pootjes. Even eendjes kijken zodat ik weer even die drie verschillende karaktertjes kon zien (Beau: kill and attack!, Laura: Het beweegt, spannend! En Senna: Who cares…) en al wandelend dachten we. Dat denk ik tenminste. Ik denk dat zij ook dachten, ik dacht dat ik ze zag genieten en ik deed dat ook.

 

Ik dacht ook aan hoe ik net, nog niet zo lang geleden, met de stront in m’n handen had gestaan. Hoe ik de met poep gevulde zakjes even goed vast hield als mijn honden. Dat hoort niet zo, shit moet je loslaten. Als je dát kunt, dan kun je genieten van een doffe plof in een vuilnisbak.

 

Microniveau.

 

Op macroniveau is het: het loslaten van shit en daarbij genoegdoening voelen. Genoegdoening met de voldoening die het geeft wanneer je sterk bent en je je grenzen aangeeft: poep hoor je te droppen.

 

Er is één verschil tussen dat micro- en macroniveau. De hondenpoepzakjes belanden op de stort en ik recycle. Dat houdt in: wie kaatst…

 

Lente!